اینو از یک وبلاگی برداشتم که در مورد مو بود. اما اولش از تام کروز نوشته بود خیلی جالبه بخونین . آخه موهای تام کروز خیلی با حاله

 

رفیقی داشتم که از هنرپیشه‌های عالم فقط تام‌ کروز را قاطی آدم حساب می‌کرد. هر فیلمی را برای تماشا معرفی می‌کردی، می‌پرسید تام کروز هم تویش هست یا نه؟ به هر مغازه «فیلم‌کرایه‌بُکُنی(!)» که می‌رسید می‌پرسید: «از تام کروز چی داری؟» حتی فیلم‌هایی که تام کروز تویشان نبود را هم به حساب او می‌نوشت؛ مثلاً پس از تماشای Face-off گفت: «این تام کروزش خوب نبود. چرا موهاشو کوتاه کرده بود؟» یا به فیلم تروا انتقاد می‌کرد که «این تام کروزا چرا همه‌ش همدیگه رو می‌کشتن؟» یک‌بار ازش پرسیدم: «مگه این تام کروز چی داره؟» گفت: «آخه می‌دونی ... موهاش خیلی خوش‌تیپه.»
ظاهراً صرف‌نظر از مدل، طول مویی که در جامعه ما برای آقایان، معمول و طبیعی تلقی می‌شود هم تا حد زیادی از غرب کپی‌برداری شده و نقش هنرپیشگان خوش‌تیپ هالیوود در این بین چشمگیر است. مردان ایرانی در گذشته مثل خیلی جاهای دیگر دنیا همیشه کلاه بر سر می‌گذاشتند و به همین خاطر مو خیلی به چشم نمی‌آمد. خیلی از مردان به‌خصوص آن‌هایی که سرشان به تنشان می‌ارزید، موی بلند می‌گذاشتند و بسیاری از مردم موهایشان را آن‌قدر کوتاه می‌کردند که قابل شانه نباشد (شانه برای مردها بیشتر ابزار مرتب کردن ریش بود تا مو). برای بعضی‌ها هم مو نداشتن یک جورهایی افتخار بود؛ خیلی از خان‌ها و بازاری‌ها و پهلوان‌ها و لوطی‌ها عینهو راهب‌های مسیحی و سامورایی‌ها وسط کله‌شان را به عمد می‌تراشیدند تا پُخته‌تر و دنیادیده‌تر به نظر برسند. [البته سوء تفاهم نشود: «گَری» به معنای کچلی‌های عفونی یا نامنظم یا گسترده که معمولاً در آن حتی موی پشت و شقیقه‌های فرد هم می‌ریزد، همیشه مورد مذمت بود و آن‌ را از بزها هم نمی‌پذیرفتند، چه رسد به آدم‌ها.]

منبع:http://iranew.blogfa.com/